Saturday, March 3, 2012
[Spoil] Bakuman - 169
ต่อจากตอนที่แล้ว มิโฮะบอกความจริงให้กับแฟนๆทุกคนเรื่องที่เธอสัญญากับไซโคว่าหากทำความฝันเป็นจริงด้วยกันได้แล้วก็จะแต่งงานกัน ทุกคนรวมถึงพวกไซโคที่ฟังอยู่ถึงกับตะลึงที่มิโฮะบอกความจริงแทนที่จะปฎิเสธ และเพราะมิโฮะพูดความจริงนี่เองเลยทำให้ใครหลายๆคนเริ่มสนใจมิโฮะกระทั้งคนที่ไม่ได้สนใจนักพากย์แต่กำลังฟังสถานีอยู่เองก็ด้วย
ทางสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์ยังแปลกใจเลยไม่คิดว่ามิโฮะจะสารภาพง่ายๆแบบนี้แต่ทางบก.อีกคนก็บอกแบบนี้ก็น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ ทางอิชิซาวะก็เห็นคนในบอร์ดเริ่มพูดกับมิโฮะในแง่บวกจนอิชิซาวะแปลกใจแต่ก็เชื่อว่ายังไงมิโฮะก็พลิกสถานการณ์ไม่ได้แน่
ด้านหัวหน้ามิโฮะบอกให้มิโฮะรีบบอกไปว่าเมื่อครู่ล้อเล่นซะแต่มิโฮะไม่พูด พอดีนั้นสต๊าฟที่อยู่ใกล้ๆบอกว่าตอนนี้ปฎิกิริยาในทางลบของมิโฮะเริ่มชะลอลงแล้ว แต่ละคนที่ออกความเห็นเริ่มเข้าใจมิโฮะขึ้นเรื่อยๆจนพวกหัวหน้ามิโฮะแปลกใจแต่ก็ยังเชื่อว่ายังไม่ดีอยู่ดีที่บอกเรื่องแต่งงานไป มิโฮะก็บอกว่าเธอเองก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดกับพวกแฟนๆที่คอยเชียร์เธอมาตลอดแต่ยังไงมิโฮะก็บอกไม่อยากจะโกหกพวกแฟนๆ มิโฮะบอกว่าหลังจากที่ข่าวลือกระจายไปแล้วเธอก็ตัดสินใจจะบอกความจริงเพื่อจะเก็บความฝันนั้นไว้อยู่ในหัวใจเธอต่อไป
ตอนนั้นก็เริ่มตัดไปโฆษณา และพอดีมีสต๊าฟคนหนึ่งกำลังรับโทรศัพท์สต๊าฟอีกคนก็บอกอย่ารับโทรศัพท์ตอนนี้ แต่คนที่รับบอกอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่โทรมาบอกจะให้กำลังใจมิโฮะแถมยังร้องไห้ด้วยทำให้สต๊าฟเริ่มแปลกใจ สต๊าฟคนนั้นเลยบอกมิโฮะว่าหลังจากโฆษณาแล้วมิโฮะจะลองคุยกับสายจากทางบ้านไหมเผื่อมีใครอยากจะให้กำลังใจมิโฮะอีก ทางผู้จัดการมิโฮะบอกแบบนั้นมันอันตรายเกินไปเพราะนี่เป็นการออกอากาศสด สต๊าฟคนนั้นก็ยอมรับว่าอันตรายจึงให้มิโฮะเป็นคนเลือกว่าจะให้คุยหรือไม่
มิโฮะก็บอกให้ส่งสายจากทางบ้านมาได้เลยและไม่จำเป็นต้องเลือกด้วยว่าเป็นสายที่โทรเข้ามาหาเธอเพื่ออะไร สต๊าฟคนนั้นก็ตกลงและบอกถ้ามิโฮะเลือกแบบนี้ก็จะถอยไม่ได้แล้ว ทางหัวหน้ามิโฮะบอกให้หยุดเพราะถ้าแฟนบางคนพูดแรงจะแย่ยังไงมิโฮะก็เป็นผู้หญิง สต๊าฟก็บอกว่าถ้าเนื้อหาแรงเกินไปยังไงพวกเขาจะตัดสายทันทีเอง
ทางสำนักพิมพ์หนังสือพิมพ์ยังแปลกใจเลยไม่คิดว่ามิโฮะจะสารภาพง่ายๆแบบนี้แต่ทางบก.อีกคนก็บอกแบบนี้ก็น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ ทางอิชิซาวะก็เห็นคนในบอร์ดเริ่มพูดกับมิโฮะในแง่บวกจนอิชิซาวะแปลกใจแต่ก็เชื่อว่ายังไงมิโฮะก็พลิกสถานการณ์ไม่ได้แน่
ด้านหัวหน้ามิโฮะบอกให้มิโฮะรีบบอกไปว่าเมื่อครู่ล้อเล่นซะแต่มิโฮะไม่พูด พอดีนั้นสต๊าฟที่อยู่ใกล้ๆบอกว่าตอนนี้ปฎิกิริยาในทางลบของมิโฮะเริ่มชะลอลงแล้ว แต่ละคนที่ออกความเห็นเริ่มเข้าใจมิโฮะขึ้นเรื่อยๆจนพวกหัวหน้ามิโฮะแปลกใจแต่ก็ยังเชื่อว่ายังไม่ดีอยู่ดีที่บอกเรื่องแต่งงานไป มิโฮะก็บอกว่าเธอเองก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดกับพวกแฟนๆที่คอยเชียร์เธอมาตลอดแต่ยังไงมิโฮะก็บอกไม่อยากจะโกหกพวกแฟนๆ มิโฮะบอกว่าหลังจากที่ข่าวลือกระจายไปแล้วเธอก็ตัดสินใจจะบอกความจริงเพื่อจะเก็บความฝันนั้นไว้อยู่ในหัวใจเธอต่อไป
ตอนนั้นก็เริ่มตัดไปโฆษณา และพอดีมีสต๊าฟคนหนึ่งกำลังรับโทรศัพท์สต๊าฟอีกคนก็บอกอย่ารับโทรศัพท์ตอนนี้ แต่คนที่รับบอกอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่โทรมาบอกจะให้กำลังใจมิโฮะแถมยังร้องไห้ด้วยทำให้สต๊าฟเริ่มแปลกใจ สต๊าฟคนนั้นเลยบอกมิโฮะว่าหลังจากโฆษณาแล้วมิโฮะจะลองคุยกับสายจากทางบ้านไหมเผื่อมีใครอยากจะให้กำลังใจมิโฮะอีก ทางผู้จัดการมิโฮะบอกแบบนั้นมันอันตรายเกินไปเพราะนี่เป็นการออกอากาศสด สต๊าฟคนนั้นก็ยอมรับว่าอันตรายจึงให้มิโฮะเป็นคนเลือกว่าจะให้คุยหรือไม่
มิโฮะก็บอกให้ส่งสายจากทางบ้านมาได้เลยและไม่จำเป็นต้องเลือกด้วยว่าเป็นสายที่โทรเข้ามาหาเธอเพื่ออะไร สต๊าฟคนนั้นก็ตกลงและบอกถ้ามิโฮะเลือกแบบนี้ก็จะถอยไม่ได้แล้ว ทางหัวหน้ามิโฮะบอกให้หยุดเพราะถ้าแฟนบางคนพูดแรงจะแย่ยังไงมิโฮะก็เป็นผู้หญิง สต๊าฟก็บอกว่าถ้าเนื้อหาแรงเกินไปยังไงพวกเขาจะตัดสายทันทีเอง
[Spoil] Toriko - 178
เปิดตอน เทอร์รี่กำลังวิ่งมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่งด้วยความเร็วสูง และผู้ที่ขี่อยู่บนตัวเทอร์รี่แน่นอนว่าเป็นโทริโกะและโคมัตสึ โทริโกะบอกดีใจสุดๆที่ไม่ต้องกลายเป็นตัวละครกลิ่นตัวเหม็นอีกแล้ว โคมัตสึเองก็เหมือนกันทำให้ยังทำงานเชฟต่อได้ การลบกลิ่นของระเบิดโดโดริอันใครจะไปคิดว่าคือต้องกินผลของมันเองนับเป็นวัตถุดิบที่ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ แถมโทริโกะยังดีใจที่เทอร์รี่ตอนที่โทริโกะมีกลิ่นตัวก็ยังไม่อยากเข้าใกล้เลยเหมือนกันจนโทริโกะคิดว่าจะไม่ได้สัมผัสขนนุ่มๆของเทอร์รี่ซะแล้ว
แล้วโคมัตสึถามโทริโกะเรื่องเอโฮมากิว่าวัตถุดิบใช้ทำยังไม่พออีกเหรอ โทริโกะบอกมันชี่บอกว่าวัตถุดิบพอแล้วแต่ยังขาด "สาหร่าย" ที่ใช้ห่ออยู่ โคมัตสึได้ยินแบบนี้ก็ตกใจเล็กน้อยเพราะนั้นเป็นวัตถุดิบพื้นฐานเลย ด้วยเหตุนี้โทริโกะเลยเดินทางไปเอาสาหร่ายอร่อยๆจากคนๆหนึ่งและรู้ถึงสถานทีด้วย โคมัตสึงงว่าคนๆนั้นเป็นใครและตอนนั้นก็ถึงที่หมายแล้ว
แล้วโคมัตสึถามโทริโกะเรื่องเอโฮมากิว่าวัตถุดิบใช้ทำยังไม่พออีกเหรอ โทริโกะบอกมันชี่บอกว่าวัตถุดิบพอแล้วแต่ยังขาด "สาหร่าย" ที่ใช้ห่ออยู่ โคมัตสึได้ยินแบบนี้ก็ตกใจเล็กน้อยเพราะนั้นเป็นวัตถุดิบพื้นฐานเลย ด้วยเหตุนี้โทริโกะเลยเดินทางไปเอาสาหร่ายอร่อยๆจากคนๆหนึ่งและรู้ถึงสถานทีด้วย โคมัตสึงงว่าคนๆนั้นเป็นใครและตอนนั้นก็ถึงที่หมายแล้ว
Wednesday, February 29, 2012
[Spoil] Hayate no Gotoku! - 352
หน้าเปิด
[ก่อนเริ่มเรื่อง]
นามิถอนหายใจหลังจากหายหน้าไป 6 อาทิตย์นางิก็ลืมไปซะสนิทแล้วว่ากำลังทำการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ ฮายาเตะถึงกับเหงื่อตกบอกนางิว่ากรุณาอย่าลืมสิทั้งๆที่ลงพิมพ์มา 7 ปีแล้วแค่หยุดไป 6 อาทิตย์เอง นางิก็บอกว่า...
นางิ: งั้นฉันต้องทำอะไรล่ะ
นางิ: ไปพยายามเป็นจ้าวแห่งโจรสลัดงั้นเเหรอ
ฮายาเตะ: คุณหนูไม่เคยคิดฝันอะไรหรูแบบนั้นหรอกครับ
ฮายาเตะบอกหยุดไปแค่ 6 อาทิตย์เองเพราะงั้นต้องแสดงให้คนอ่านเห็นว่ายังมีไฟอยู่แต่...
นางิ: ก็ให้ดูไปสิ ไฟที่อยากจะนอนของฉันนะ
ฮายเตะ: (ไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไงครับ!!)
[ก่อนเริ่มเรื่อง]
นามิถอนหายใจหลังจากหายหน้าไป 6 อาทิตย์นางิก็ลืมไปซะสนิทแล้วว่ากำลังทำการ์ตูนเรื่องนี้อยู่ ฮายาเตะถึงกับเหงื่อตกบอกนางิว่ากรุณาอย่าลืมสิทั้งๆที่ลงพิมพ์มา 7 ปีแล้วแค่หยุดไป 6 อาทิตย์เอง นางิก็บอกว่า...
นางิ: งั้นฉันต้องทำอะไรล่ะ
นางิ: ไปพยายามเป็นจ้าวแห่งโจรสลัดงั้นเเหรอ
ฮายาเตะ: คุณหนูไม่เคยคิดฝันอะไรหรูแบบนั้นหรอกครับ
ฮายาเตะบอกหยุดไปแค่ 6 อาทิตย์เองเพราะงั้นต้องแสดงให้คนอ่านเห็นว่ายังมีไฟอยู่แต่...
นางิ: ก็ให้ดูไปสิ ไฟที่อยากจะนอนของฉันนะ
ฮายเตะ: (ไม่คิดจะทำอะไรเลยรึไงครับ!!)
[Spoil] The World God Only Knows - 178-2
เปิดตอน ณ ดินแดนตะวันตก สวรรค์ที่ผู้ที่แข็งแกร่งสามารถสนุกกับการใช้ชีวิตอย่างอิสระ และคนๆหนึ่งที่กำลังเดินทางอยู่กลางทะเลทรายโดยรู้สึกเหมือนเม็ดทรายแต่ละเม็ดทิ่งแทงร่างกายราวกับกระสุน สำหรับผู้หญิงแล้วเป็นเรื่องหนักหนาอยู่ที่ต้องมาทำงานในเมืองนี้ และเมืองนั้นคือ ไมจิมะ แต่เธอก็มีเหตุผลที่ต้องมาที่นี่ เพราะชายคนหนึ่งได้ขโมยสิ่งสำคัญของเขาไป บางทีค้อนแห่งความยุติธรรมจะได้ทุบที่ชายเลวทรามนั้น เธอผู้ที่มาที่เมื่อไมจิมะก็คือ ชิโอริ
[Spoil] HunterXHunter - 337
Credit Text Spoil : Aya+EVE
ยามอัสดงในแมนชั่นกลางเขา ชาย2คนกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียดภายใต้ความสงบ
คนนึงคือมดโคอล่า 1ในอดีตทหารคิเมร่าแอนท์ ส่วนอีกคนคือชายนามว่าไคท์ ที่กลับมาเกิดใหม่ภายใต้ร่างกายของเด็กสาวผมยาวแดงคนนึง
"เธอมีผมสีแดง เหมือนกับนาย"
มดโคอาล่าเกริ่นขึ้น
"ชั้นเป็นคน ยิงเธอตาย"
"เพราะรู้ว่าเจ้าพวกที่ไล่ตามเธอไป มันเลวพอที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้ขณะที่เธอยังไม่ตาย"
"แล้วเธอก็จะเกิดใหม่ เป็นมด"
"อา...เรื่องเดิมๆ เกิดซ้ำไปซ้ำมา ชั้นคิดอย่างนั้น"
"ตัวชั้นก่อนหน้านี้"
"มีหน้าที่กำจัดคน"
"รับคำสั่ง เพื่อลั่นไกปืน"
"ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ แค่ได้ตะคอกใส่ใครชั้นก็มีความสุขแล้ว"
"มันเป็นงานที่ใครทำก็ได้"
"แต่หลังจากที่ได้เกิดใหม่ มันก็เกิดขึ้นอีก"
"เป็นวัฏจักรที่แสนทุเรศ"
"เด็กคนนี้... ชั้นอยากให้เธอ'หลุดพ้น'ไปจากวัฏจักรนี้ ชั้นคิดอย่างนั้น"
"ชั้นไม่ค่อยเข้าใจเรื่องซับซ้อนอะไรแบบนี้... แต่"
"ถ้าปล่อยไปอย่างนี้ พวกนั้นจะจับตัวเธอไป"
"แล้วก็คงจะเล่นกับเธอจนตาย มันก็จะวนซ้ำที่เดิมอีก"
"ในสถานที่ห่างไกลจนเหมือกับได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข..."
"ทั้งหมดปรากฏขึ้นจนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆอย่างรุนแรง"
"มันเป็นวัฏจักรเช่นนั้น"
"ชั้นภาวนาในตอนที่ยิงเธอ ว่าขอให้เธอ'หลุดพ้นไปได้'"
"ถึงชั้นจะไม่ทำอย่างนั้น ราชินีก็กินคนไปเป็นร้อยแล้ว แต่ในคนเหล่านั้นคนที่เกิดมาพร้อม'ความทรงจำในอดีต'กลับมีไม่กี่คน"
"บางที วิญญาณของคนส่วนใหญ่คง 'หลุดพ้น' ไปยัง 'บางแห่ง' ที่ปลอดภัยแล้วก็ได้"
"แต่ชั้นก็ยังอยากทำแบบนั้น"
"อยากจะมั่นใจเพิ่มว่าพวกเค้าจะได้'หลุดพ้น'"
"และการที่นายมาอยู่ในร่างของเด็กคนนั้น ย่อมหมายความว่าเธอได้'หลุดพ้น'ไปแล้ว"
"โชคดีจริงๆ ที่ไม่ต้องมาเจอกับมดที่จำอดีตได้พูดใส่ว่า 'แกยิงชั้น แกฆ่าชั้น'"
"ดูเหมือนว่า ทุกคนจะ'หลุดพ้น'ไปได้"
"ก่อนที่จะมาเป็นแบบนี้ ชั้นไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ"
"สำหรับชั้น เราทุกคนล้วนไม่ต่างจากแมลงที่เกิดมาแล้วก็ตาย"
"ความทะนง นั้นเป็น'ความผิดพลาด'ที่เกิดขึ้นในระบบความคิดที่ซับซ้อนยากจะเข้าใจ"
"แต่เมื่อตาย มันก็จบ"
"เน่าเปื่อย กลายเป็นผงธุลี แล้วก็มลายไป"
"ชั้นเคยคิดว่า ไม่มีความหมายใดๆในอนุภาคเล็กๆพวกนั้น"
"แต่พอชั้นกลายมาเป็นแบบนี้ แล้วมันวนซ้ำที่เดิม"
"แม้ว่าจะมีร่างกายที่เปลี่ยนไป"
"แต่ก็ยังเป็น'ชั้น'"
"ยังเป็นไอ้โง่เง่าคนเดิม วนซ้ำไปซ้ำมา"
"ชั้นคิดว่า...ถึงตัวเองจะโง่ แต่ก็จะไม่ปฏิเสธเรื่องที่ได้รู้ ชั้นไม่ต้องการจะปล่อยให้มันผ่านไปเปล่าๆ"
"ชั้นตายไปแล้ว"
"ถูกจับแยกชิ้นส่วนจนตาย"
"แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย"
"แต่ มันไม่ได้จบเพียงเท่านั้น"
"ที่ชั้นเคยคิดว่า 'การได้แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วจะจบ' มันก็แค่ความคิดของตัวเอง"
"ชั้นได้รับพลังที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อน"
"จากมุมมองของพวกเรา ยิ่งสสารมีขนาดเล็กมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งมหัศจรรย์มากเท่านั้น"
"มันสามารถปลดปล่อยพลังงานในระดับที่จะมอบชีวิตให้กับพวกเราได้เป็นหมื่นเป็นล้านปี"
"แม้กระทั่งDNA ที่ได้บันทึกข้อมูลอันมหาศาลของร่างกายพวกเรา เอาไว้ในรูปทรงเกลียวคู่เหล่านั้น"
"และในความเล็กลงไปอย่างไร้ขอบเขตนั้น ก็ได้มีสิ่งเล็กๆที่แทบไม่น่าเชื่อ"
"ปัจจัยสำคัญที่ได้ให้กำเนิดจักรวาลอันกว้างใหญ่"
"ที่เราต่างเรียกกันว่า เอกภพ"
"ถ้าแนวความคิดของ สิ่งที่เล็ก คือ"
"สิ่งที่ปลดปล่อยพลังงานออกมาได้ไม่สัมพันธ์กับขนาด"
"วิญญาณก็คงจะมีขนาด'เล็กมากๆ'"
"แต่สามารถปลดปล่อยพลังงานมากพอที่จะทำให้มันเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาได้"
"ที่ชั้นเกิดใหม่มานี่ก็เพื่อมาทำเรื่องซ้ำเดิมงั้นเหรอ?"
"ชั้นไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น..."
"ที่ชั้นมีก็แค่ความคิดและรู้สึก"
"แต่บางสิ่งลึกๆกลับบอกว่า"
"'ต้องไม่ให้มันเกิดขึ้นซ้ำเดิม'"
"บางที"
"เหตุผลที่พวกเราต่างทำอะไรซ้ำไปซ้ำมา"
"นั่นเป็นเพราะว่า ขณะมีชีวิต พวกเรายังขาดบางสิ่งมาเติมเต็มจิตใจ"
"หรือแม้แต่ร่างกาย ที่หากไม่มีจิตใจที่แน่วแน่ ก็จะไม่สามารถขยับไปไหนได้"
"เหมือนกับชั้นทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้ ที่คิดว่า 'กำลังเดินทางผิด' ซึ่งมันไม่ดีแน่ๆ"
"ชั้นจะ...ต้องกลับไปทำอะไรซ้ำๆ"
"ในขณะที่คิดว่ากำลังเดินทางผิด นั่นหมายถึงว่าชั้นเลือกทางผิดจริงๆ"
"คนที่ชั้นควรจะยิง"
"ไม่ใช่เด็กคนนั้น แต่เป็นพวกที่ไล่ตามเธอไปต่างหาก...!!"
"นั่นหมายความว่าคนที่เลวที่สุดจริงๆแล้วก็คือชั้น"
"คุณค่าของจิตใจที่เสียไปนั้นมันช่างน่าปวดร้าว ชั้นก็เลยเลี่ยง"
"ขณะที่ภาวนาอย่างเห็นแก่ตัว่า 'ขอให้หลุดพ้น'"
"ชั้นทำมันไปก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด"
"เพื่อปกป้องตัวเองต่างหาก"
"ชั้นถึงยิงเธอ"
"และที่มาสารภาพกับนาย ที่ดูคล้ายกับเธอ"
"ก็เพื่อปกป้องตัวเองอีกครั้ง"
"เฮอะ... ก็แค่เรื่องไร้สาระน่ะนะ"
"ขอบใจที่ทนฟังจนจบ"
ยามอัสดงในแมนชั่นกลางเขา ชาย2คนกำลังสนทนากันอย่างเคร่งเครียดภายใต้ความสงบ
คนนึงคือมดโคอล่า 1ในอดีตทหารคิเมร่าแอนท์ ส่วนอีกคนคือชายนามว่าไคท์ ที่กลับมาเกิดใหม่ภายใต้ร่างกายของเด็กสาวผมยาวแดงคนนึง
"เธอมีผมสีแดง เหมือนกับนาย"
มดโคอาล่าเกริ่นขึ้น
"ชั้นเป็นคน ยิงเธอตาย"
"เพราะรู้ว่าเจ้าพวกที่ไล่ตามเธอไป มันเลวพอที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้ขณะที่เธอยังไม่ตาย"
"แล้วเธอก็จะเกิดใหม่ เป็นมด"
"อา...เรื่องเดิมๆ เกิดซ้ำไปซ้ำมา ชั้นคิดอย่างนั้น"
"ตัวชั้นก่อนหน้านี้"
"มีหน้าที่กำจัดคน"
"รับคำสั่ง เพื่อลั่นไกปืน"
"ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่ แค่ได้ตะคอกใส่ใครชั้นก็มีความสุขแล้ว"
"มันเป็นงานที่ใครทำก็ได้"
"แต่หลังจากที่ได้เกิดใหม่ มันก็เกิดขึ้นอีก"
"เป็นวัฏจักรที่แสนทุเรศ"
"เด็กคนนี้... ชั้นอยากให้เธอ'หลุดพ้น'ไปจากวัฏจักรนี้ ชั้นคิดอย่างนั้น"
"ชั้นไม่ค่อยเข้าใจเรื่องซับซ้อนอะไรแบบนี้... แต่"
"ถ้าปล่อยไปอย่างนี้ พวกนั้นจะจับตัวเธอไป"
"แล้วก็คงจะเล่นกับเธอจนตาย มันก็จะวนซ้ำที่เดิมอีก"
"ในสถานที่ห่างไกลจนเหมือกับได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข..."
"ทั้งหมดปรากฏขึ้นจนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆอย่างรุนแรง"
"มันเป็นวัฏจักรเช่นนั้น"
"ชั้นภาวนาในตอนที่ยิงเธอ ว่าขอให้เธอ'หลุดพ้นไปได้'"
"ถึงชั้นจะไม่ทำอย่างนั้น ราชินีก็กินคนไปเป็นร้อยแล้ว แต่ในคนเหล่านั้นคนที่เกิดมาพร้อม'ความทรงจำในอดีต'กลับมีไม่กี่คน"
"บางที วิญญาณของคนส่วนใหญ่คง 'หลุดพ้น' ไปยัง 'บางแห่ง' ที่ปลอดภัยแล้วก็ได้"
"แต่ชั้นก็ยังอยากทำแบบนั้น"
"อยากจะมั่นใจเพิ่มว่าพวกเค้าจะได้'หลุดพ้น'"
"และการที่นายมาอยู่ในร่างของเด็กคนนั้น ย่อมหมายความว่าเธอได้'หลุดพ้น'ไปแล้ว"
"โชคดีจริงๆ ที่ไม่ต้องมาเจอกับมดที่จำอดีตได้พูดใส่ว่า 'แกยิงชั้น แกฆ่าชั้น'"
"ดูเหมือนว่า ทุกคนจะ'หลุดพ้น'ไปได้"
"ก่อนที่จะมาเป็นแบบนี้ ชั้นไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ"
"สำหรับชั้น เราทุกคนล้วนไม่ต่างจากแมลงที่เกิดมาแล้วก็ตาย"
"ความทะนง นั้นเป็น'ความผิดพลาด'ที่เกิดขึ้นในระบบความคิดที่ซับซ้อนยากจะเข้าใจ"
"แต่เมื่อตาย มันก็จบ"
"เน่าเปื่อย กลายเป็นผงธุลี แล้วก็มลายไป"
"ชั้นเคยคิดว่า ไม่มีความหมายใดๆในอนุภาคเล็กๆพวกนั้น"
"แต่พอชั้นกลายมาเป็นแบบนี้ แล้วมันวนซ้ำที่เดิม"
"แม้ว่าจะมีร่างกายที่เปลี่ยนไป"
"แต่ก็ยังเป็น'ชั้น'"
"ยังเป็นไอ้โง่เง่าคนเดิม วนซ้ำไปซ้ำมา"
"ชั้นคิดว่า...ถึงตัวเองจะโง่ แต่ก็จะไม่ปฏิเสธเรื่องที่ได้รู้ ชั้นไม่ต้องการจะปล่อยให้มันผ่านไปเปล่าๆ"
"ชั้นตายไปแล้ว"
"ถูกจับแยกชิ้นส่วนจนตาย"
"แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย"
"แต่ มันไม่ได้จบเพียงเท่านั้น"
"ที่ชั้นเคยคิดว่า 'การได้แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แล้วจะจบ' มันก็แค่ความคิดของตัวเอง"
"ชั้นได้รับพลังที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อน"
"จากมุมมองของพวกเรา ยิ่งสสารมีขนาดเล็กมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งมหัศจรรย์มากเท่านั้น"
"มันสามารถปลดปล่อยพลังงานในระดับที่จะมอบชีวิตให้กับพวกเราได้เป็นหมื่นเป็นล้านปี"
"แม้กระทั่งDNA ที่ได้บันทึกข้อมูลอันมหาศาลของร่างกายพวกเรา เอาไว้ในรูปทรงเกลียวคู่เหล่านั้น"
"และในความเล็กลงไปอย่างไร้ขอบเขตนั้น ก็ได้มีสิ่งเล็กๆที่แทบไม่น่าเชื่อ"
"ปัจจัยสำคัญที่ได้ให้กำเนิดจักรวาลอันกว้างใหญ่"
"ที่เราต่างเรียกกันว่า เอกภพ"
"ถ้าแนวความคิดของ สิ่งที่เล็ก คือ"
"สิ่งที่ปลดปล่อยพลังงานออกมาได้ไม่สัมพันธ์กับขนาด"
"วิญญาณก็คงจะมีขนาด'เล็กมากๆ'"
"แต่สามารถปลดปล่อยพลังงานมากพอที่จะทำให้มันเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาได้"
"ที่ชั้นเกิดใหม่มานี่ก็เพื่อมาทำเรื่องซ้ำเดิมงั้นเหรอ?"
"ชั้นไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น..."
"ที่ชั้นมีก็แค่ความคิดและรู้สึก"
"แต่บางสิ่งลึกๆกลับบอกว่า"
"'ต้องไม่ให้มันเกิดขึ้นซ้ำเดิม'"
"บางที"
"เหตุผลที่พวกเราต่างทำอะไรซ้ำไปซ้ำมา"
"นั่นเป็นเพราะว่า ขณะมีชีวิต พวกเรายังขาดบางสิ่งมาเติมเต็มจิตใจ"
"หรือแม้แต่ร่างกาย ที่หากไม่มีจิตใจที่แน่วแน่ ก็จะไม่สามารถขยับไปไหนได้"
"เหมือนกับชั้นทั้งเมื่อก่อนและตอนนี้ ที่คิดว่า 'กำลังเดินทางผิด' ซึ่งมันไม่ดีแน่ๆ"
"ชั้นจะ...ต้องกลับไปทำอะไรซ้ำๆ"
"ในขณะที่คิดว่ากำลังเดินทางผิด นั่นหมายถึงว่าชั้นเลือกทางผิดจริงๆ"
"คนที่ชั้นควรจะยิง"
"ไม่ใช่เด็กคนนั้น แต่เป็นพวกที่ไล่ตามเธอไปต่างหาก...!!"
"นั่นหมายความว่าคนที่เลวที่สุดจริงๆแล้วก็คือชั้น"
"คุณค่าของจิตใจที่เสียไปนั้นมันช่างน่าปวดร้าว ชั้นก็เลยเลี่ยง"
"ขณะที่ภาวนาอย่างเห็นแก่ตัว่า 'ขอให้หลุดพ้น'"
"ชั้นทำมันไปก็เพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด"
"เพื่อปกป้องตัวเองต่างหาก"
"ชั้นถึงยิงเธอ"
"และที่มาสารภาพกับนาย ที่ดูคล้ายกับเธอ"
"ก็เพื่อปกป้องตัวเองอีกครั้ง"
"เฮอะ... ก็แค่เรื่องไร้สาระน่ะนะ"
"ขอบใจที่ทนฟังจนจบ"
Tuesday, February 28, 2012
[Spoil] Kurogane - 24
ต่อจากตอนที่แล้ว คาคุไรบอกกับซายูริว่าการที่พวกฮิโรโตะไปแข่งงานแข่งมือใหม่นั้นและจะชนะเลิศนั้นเป็นไปไม่ได้ ซายูริถามว่าเพราะยังอ่อนหัดเหรอ คาคุไรก็บอกคู่ต่อสู้ของฮิโรโตะสามคนทั้งคาเคะ โยดากะ เอบานะ แต่ละคนที่ถึงจะมีโอกาสแต่ก็ไม่ได้เล่นงานที่จุดอ่อนของฮิโรโตะเลย แต่การแข่งนี้หากเพื่อชนะเลิศแล้วอีกฝ่ายย่อมเล่นงานที่จุดอ่อนแน่ทำให้ซายูริเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเป็นการแข่งมือใหม่
Monday, February 27, 2012
[Spoil] Mahou Sensei Negima! - 353
Credit Text Spoil : บอนตะคุง
ต่อจากตอนที่แล้ว (ถ้าไม่อยากปวดตับจนเกินไป... ก็อ่านตอนที่ 351 แล้วข้ามมาอ่านตอนนี้เลยก็ได้นะ อิ อิ)
ย้อนกลับมาช่วงที่อาซึนะบอกลาพวกเนกิเพื่อขึ้นไปนอนในสุสานแห่งผู้วายชนม์
-หลังจากที่อาซึนะไปแล้ว พวกเนกิก็ยังคงร้องไห้เสียใจกันต่อ... ในขณะนั้นเองก็มีแสงสว่าง+เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาจากข้างหลังของเนกิ
??? : อ้าว ตรงนี้มัน.. ที่ที่ชั้นขึ้นไป..
-พอพวกเนกิหันหลังกลับไปดูก็ตกใจกับคนที่โผล่ออกมา... อาซึนะนั่นเอง (มาพร้อมกับเจ้าฯและเอวา#2ในอนาคตด้วย)
อาซึนะ : กะ.. กลับมาแล้วจ้า
เอวา#1(ไม่รู้ตกใจที่เห็นอาซึนะหรือว่าเห็นตัวเองอีกคน) : อะไรกัน!?
อายากะ : เอ๋.. คะ คุณอาซึนะ? ตะตะแต่ว่าเมื่อกี้.. คุณเจ้า แล้วก็คุณเอวาฯ 2 คน
-แต่โคโนกะไม่สนเหตุผลอะไรแล้ว พอเห็นอาซึนะโผล่มาก็วิ่งเข้าไปกอดอาซึนะเป็นคนแรกเลย (คนอื่นๆตามมาทีหลัง)
ต่อจากตอนที่แล้ว (ถ้าไม่อยากปวดตับจนเกินไป... ก็อ่านตอนที่ 351 แล้วข้ามมาอ่านตอนนี้เลยก็ได้นะ อิ อิ)
ย้อนกลับมาช่วงที่อาซึนะบอกลาพวกเนกิเพื่อขึ้นไปนอนในสุสานแห่งผู้วายชนม์
-หลังจากที่อาซึนะไปแล้ว พวกเนกิก็ยังคงร้องไห้เสียใจกันต่อ... ในขณะนั้นเองก็มีแสงสว่าง+เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาจากข้างหลังของเนกิ
??? : อ้าว ตรงนี้มัน.. ที่ที่ชั้นขึ้นไป..
-พอพวกเนกิหันหลังกลับไปดูก็ตกใจกับคนที่โผล่ออกมา... อาซึนะนั่นเอง (มาพร้อมกับเจ้าฯและเอวา#2ในอนาคตด้วย)
อาซึนะ : กะ.. กลับมาแล้วจ้า
เอวา#1(ไม่รู้ตกใจที่เห็นอาซึนะหรือว่าเห็นตัวเองอีกคน) : อะไรกัน!?
อายากะ : เอ๋.. คะ คุณอาซึนะ? ตะตะแต่ว่าเมื่อกี้.. คุณเจ้า แล้วก็คุณเอวาฯ 2 คน
-แต่โคโนกะไม่สนเหตุผลอะไรแล้ว พอเห็นอาซึนะโผล่มาก็วิ่งเข้าไปกอดอาซึนะเป็นคนแรกเลย (คนอื่นๆตามมาทีหลัง)
[Spoil] Nurarihyon no Mago - 191
เปิดตอน คุโรตะโบและอาโอตะโบที่ดวลฝีมือกัน คุบินาชิเองก็ดวลกับกัปปะเหมือนกันและเพราะอะไรไม่รู้คุบินาชิพลาดท่าโดนตัดเชือกได้จนกัปปะเองก็ยังบอกว่าคุบินาชิเป็นอะไรไปแต่ขนาดเจ้าตัวก็ยังไม่รู้
ทุกคนที่กำลังฝึกนั้นพวกปีศาจถั่วหมักก็เข้ามาบอกว่าริคุโอะกลับมาพร้อมเพื่อน พวกปีศาจในบ้านก็ตกใจรีบหาที่ซ่อนแต่ปีศาจถั่วหมักบอกครั้งนี้ไม่ต้องซ่อนแล้วทุกคนก็งง คราวนี้เลยกลายเป็นพวกปีศาจเข้ามาเข้าแถวเคารพกันเลยแทน โดยวันนี้ริคุโอะได้พาคิโยสึงุกับคานะมาซึ่งครั้งนี้ถือเป็นการต้อนรับแบบจริงๆของบ้านริคุโอะกันเลย คิโยสึงุที่แค่เจอปีศาจตัวเล็กๆก็เริ่มจะกลัวซะแล้วเพราะหน้าตา ริคุโอะก็บอกบางตนพวกคิโยสึงุก็น่าจะคุ้นตาอยู่แล้ว ตอนนั้นพวกอาโอตะโบที่แอบดูอยู่ก็ยังไม่เข้าใจว่าริคุโอะคิดทำอะไรอยู่
ทุกคนที่กำลังฝึกนั้นพวกปีศาจถั่วหมักก็เข้ามาบอกว่าริคุโอะกลับมาพร้อมเพื่อน พวกปีศาจในบ้านก็ตกใจรีบหาที่ซ่อนแต่ปีศาจถั่วหมักบอกครั้งนี้ไม่ต้องซ่อนแล้วทุกคนก็งง คราวนี้เลยกลายเป็นพวกปีศาจเข้ามาเข้าแถวเคารพกันเลยแทน โดยวันนี้ริคุโอะได้พาคิโยสึงุกับคานะมาซึ่งครั้งนี้ถือเป็นการต้อนรับแบบจริงๆของบ้านริคุโอะกันเลย คิโยสึงุที่แค่เจอปีศาจตัวเล็กๆก็เริ่มจะกลัวซะแล้วเพราะหน้าตา ริคุโอะก็บอกบางตนพวกคิโยสึงุก็น่าจะคุ้นตาอยู่แล้ว ตอนนั้นพวกอาโอตะโบที่แอบดูอยู่ก็ยังไม่เข้าใจว่าริคุโอะคิดทำอะไรอยู่
Sunday, February 26, 2012
[Spoil] Pajama na Kanojo - 1
ในฤดูร้อนของม.ปลายปี 1
เคสุเกะ: ทะ..
เคสุเกะ: ทำไม.. เธอถึง..
[เพื่อนสมัยเด็กของผมเป็น...]
???: อะ... ตะ.. ร่างของฉัน...
เคสุเกะ: ทะ..
เคสุเกะ: ทำไม.. เธอถึง..
[เพื่อนสมัยเด็กของผมเป็น...]
???: อะ... ตะ.. ร่างของฉัน...
Subscribe to:
Posts (Atom)