[Spoil] Toriko - 177

หน้าเปิด

เปิดตอน ณ ดินแดนอันรกร้าง "น็อคกิ้งกราวด์" มีต้นไม้ใหญ่ที่เหลือแต่ลำต้นและภายในก็คือบ้านหลังหนึ่ง โทริโกะกับโคมัตสึที่มาที่นี่ก็กำลังลิ้มรสกับ "คาเฟ่แอนท์" มดที่มีลำตัวเป็นเมล็ดกาแฟ หัวเป็นนม ก้นเป็นน้ำเชื่อมที่โทริโกะเคยคิดว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว หากเอามาต้มในน้ำร้อนก็จะกลายเป็นกาแฟแบบเร่งด่วนได้เลยแถมยังรสอร่อย โทริโกะบอกสมแล้วที่เป็นนักคืนชีพที่คืนชีพวัตถุดิบแบบนี้คนๆนั้นก็คือ เท็ปเป

นอกจากนั้นยังมี "องุ่นไข่แซลมอน" ที่หายไปในธรรมชาติร่วม 40 ปีแล้วแต่เท็ปเปพึ่งจะคืนชีพขึ้นมาได้เมื่อวันก่อน และยังมี "กินโมจิ" ที่เท็ปเปไปเจออยู่ในชั้นดินหลายพันปีก็คืนชีพขึ้นมาได้เหมือนกัน โคมัตสึก็บอกโทริโกะว่าหินโมจินี้น่าจะเป็นวัตถุดิบอย่างดีให้กับเอโฮมากิได้โทริโกะเองก็รู้สึกสนใจเหมือนกัน

แต่เท็ปเปก็บอกว่าในบรรดาวัตถุดิบมากมายที่คืนชีพมาด้วยนักคืนชีพก็มีสิ่งที่เป็นอันตรายจนถูกระงับห้ามเคลื่อนย้ายหรือถูกแยกเดี่ยวเป็นวัตถุดิบที่ LV สูง เป็นการคืนชีพโดยไม่ได้รับอนุญาตจาก IGO และถือเป็นการฝ่าฝืนกฎของนักคืนชีพด้วย และส่วนใหญ่นั้นคนที่ทำก็คือเท็ปเปเองทำเอาพวกโทริโกะตกใจ แต่ในบรรดาของที่เท็ปเปคืนชีพขึ้นมาก็มีของอย่างหนึ่งที่ไม่ธรรมดาจนทำให้เท็ปเปกลุ้มใจกังวลสุดๆ โทริโกะเลยถามว่าคืออะไร เท็ปเปบอกมันคือวัตถุดิบที่เหม็นที่สุดในโลก "ระเบิดโดโดริอัน" (โดริอัน แปลไทยก็คือ ทุเรียน แต่จะแปลตรงๆเลยว่า โดทุเรียน มันก็ยังไงอยู่เลยขอทับศัพท์ญี่ปุ่นไปเลย)

ด้วยเหตุนี้โทริโกะกับโคมัตสึเลยนั่งรถไฟหาที่ๆระเบิดโดโดริอันอยู่ โทริโกะอธิบายให้โคมัตสึรู้ว่า ระเบิดโดโดริอัน นั้นคือวัตถุดิบที่มีกลิ่นเหม็นที่สุดในโลก เป็นต้นผลไม้ที่มีชื่อเล่นว่า "ระเบิดกลิ่น" และตามบันทึกก็เคยถูกใช้เป็นอาวุธสงครามในสมัยก่อนด้วย กลิ่นเหม็นนั้นมากพอจน IGO กักบริเวณมันเลยทีเดียว โคมัตสึก็ตะหงิดๆใจอยู่เลยถามเอาชัวร์ที่โทริโกะไปหาผลไม้นี้เพื่อ... โทริโกะบอกตรงๆเลยว่าก็เพื่อเอามาทำเป็นเอโฮมากิไง

โคมัตสึ: (ตูว่าแล้วว่าจะไปล่าจริงๆด้วย)

โคมัตสึที่รู้เลยถึงกับหน้าซีด ตอนนั้นเองก็มีประกาศแจ้งผู้โดยสารให้ปิดหน้าต่างเพราะใกล้จะถึงสถานีแล้ว ทันทีนั้นทุกคนก็รีบร้อนปิดหน้าต่างกันทันทีจนชุลมุนไปหมดทำเอาโคมัตสึตกใจว่ามันอะไรกัน โทริโกะบอกว่าเพราะกำลังจะถึงสถานีรถไฟที่เหม็นที่สุดในโลก "สถานีโดโดริอัน" ไง

เมนูที่16 ระเบิดโดโดริอัน

พอรถไฟจอดสถานีผู้ที่ลงสถานีนี้แน่นอนว่ามีแต่โทริโกะกับโคมัตสึ และพอประตูเปิดโคมัตสึถึงกับรีบปิดจมูกด้วยความเหม็นอย่างคาดไม่ถึง แถมพอทันทีที่พวกโทริโกะลงประตูรถไฟก็ปิดทันทีและวิ่งเผ่นไปอย่างเร็วเลย โทริโกะบอกปกติแล้วรถไฟจะไม่จอดที่สถานีนี้แถมยังเป็นสถานีร้าง โคมัตสึไม่สงสัยเลยเพราะกลิ่นมันเหม็นเกินทนจริงๆเป็นใครก็ไม่ขออยู่แน่ เป็นความเหม็นขนาดโคมัตสึยิ่งไม่อยากจะสูดลมหายใจกันเลย

พอเริ่มเดินทางโคมัตสึบอกตามตรงเลยว่าขนาดเขาทำงานเป็นเชฟที่ก็ผ่านวัตถุดิบกลิ่นเหม็นๆมากมายแต่กับสิ่งนี้เป็นความเหม็นอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน ถือเป็นครั้งแรกที่กลิ่นเหม็นระเบิดขนาดนี้ แต่โทริโกะบอกก่อนเลยว่ากลิ่นที่ได้กลิ่นอยู่ตอนนี้เป็นกลิ่นที่ไม่มีวันจางหาย โคมัตสึถึงกับตกใจที่กลิ่นมันไม่ยอมหายไป โทริโกะบอกนี่เป็นกลิ่นของระเบิดโดโดริอันที่สูญพันธุ์ไปเมื่อ 300 ปีก่อน โคมัตสึได้ยินแค่นี้ก็บอกเลยว่าเลวร้ายสุดๆ

โทริโกะอธิบายว่าต้นระเบิดโดโดริอันนั้นมีกลิ่นในตัวเองมากอยู่แล้วแต่เมื่อผลของมันสุกและตกลงมาที่พื้นเมื่อไรกลิ่นอันรุนแรงก็จะกระจายไปทั่วบริเวณทันที และเหตุผลที่มันถูกเรียกว่า "ระเบิดกลิ่น" นั้นเพราะกลิ่นชั่วขณะที่ผลมันตกลงมานั้นกลิ่นจะกระจายไปในขอบเขตอันเหลือเชื่อ ซึ่งตามข่าวลือนั้นพืชผักในรัศมี 100 กิโลเมตรถึงกับเฉาตาย หมีที่จำศีลอยู่ในระยะเกือบๆร้อยกิโลเมตรยังถึงกับตื่น ปลาในทะเลใกล้เคียงลอยเต็มผิวน้ำ โคมัตสึยิ่งฟังยิ่งเหงื่อตก

ด้วยเหตุนี้ IGO ถึงได้จำกัดบริเวณพื้นที่โดยจะให้เฉพาะคนที่ได้รับอนุญาตเข้าเท่านั้น แต่ถึงจะพูดแบบนั้นยังไงก็ไม่มีคนหรือสัตว์เลือกจะเข้ามาอยู่แล้ว โคมัตสึที่เริ่มปอดๆเลยถามว่าแล้วทำไมต้องเข้าใกล้เจ้าต้นระเบิดโดโดริอันด้วย โทริโกะบอกไม่เห็นจะแปลกเพราะผลที่สุกแล้วของต้นระเบิดโดโดริอันนั้นอร่อยและเต็มไปด้วยสารอาหารเลยทีเดียว ยิ่งเน่าเท่าไรรสก็ยิ่งดี โคมัตสึบอกเลยว่าเขาไม่ได้หมายถึงเรื่องความอร่อยแต่เป็นเรื่องกลิ่นต่างหาก แต่โทริโกะบอกว่ายิ่งกลิ่นแรงเท่าไรนี่แหละยิ่งอร่อย โคมัตสึก็เถียงยังแรงไม่พออีกเหรอ

จากนั้นก็เดินทางกันต่อโดยที่พื้นที่ที่เดินนั้นไร้ซึ่งต้นไม้และสัตว์จะมีแต่ก็แมลงวันบินอยู่รอบๆเท่านั้น พอเดินๆไปโทริโกะที่ปกติจมูกก็ดีกว่าใครอยู่แล้วก็เริ่มจะแย่จนเริ่มบ่นออกมาเองซะงั้นโคมัตสึเห็นโทริโกะเริ่มบ่นก็เลยบอกว่าเขาบอกแล้วเลยบอกให้กลับกันดีกว่าตอนนี้ยังทัน ตอนนั้นโทริโกะก็ขอโทษโคมัตสึเพราะพอดีเขาผายลมออกไปนิดหน่อยแต่โคมัตสึไม่รับรู้กะอีแค่ผายลมของโทริโกะในตอนนี้แล้วและบอกกลับกันดีกว่า แต่โทริโกะบอกกลับไม่ได้เพราะเขาไม่เคยหันหลังให้กับวัตถุดิบไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบอะไรก็ตาม และยังบอกโคมัตสึว่าในเมื่อโคมัตสึเองก็เป็นเชฟมืออาชีพก็น่าจะเข้าใจ สิ่งนี่เป็นวัตถุดิบที่ใช่ว่าจะหากินได้จากภัตตาคารเป็นวัตถุดิบที่ต้องมาถึงสภาพแวดล้อมตามธรรมชาติเท่านั้น โคมัตสึก็ซึ้งกับคำพูดของโทริโกะเลยยิ้มแบบสุดชีวิตจนโทริโกะขอเลยว่าอย่ายิ้มแบบนั้น(ทั้งยิ้มทั้งขยะแขยงพร้อมๆกัน)

ด้วยเหตุนี้ทั้งสองคนจึงเดินกันต่อไปแต่ยิ่งดินทั้งสองคนก็ทำหน้าตาขยะแขยงกันสุดๆเป็นหน้าตาที่ยากต่อการบรรยาย ตอนนั้นโคมัตสึทนไม่ไหวแล้วเลยบอกจริงๆเขาเอาชุดป้องกันกลิ่นมาด้วยเลยจะขอใส่ แต่โทริโกะสั่งห้ามเด็ดขาดบอกว่าระเบิดโดโดริอันเป็นวัตถุดิบพิเศษอย่างไม่ต้องสงสัย เคยมีบันทึกว่าคนที่ใส่ชุดป้องกันเข้าไปใกล้ผลมันก็หายไปเลย โทริโกะจึงบอกว่าระเบิดโดโดริอันคงอยากจะให้สูดกลิ่นเข้าไปให้เต็มที่ โคมัตสึเลยถามว่าทั้งๆที่ทำหน้าเบ้กันแบบนี้แล้วจะไหวเหรอ โทริโกะบอกมันมาจากหัวใจเป็นอารมณ์ที่อยากจะกินมัน

ว่าแล้วก็เดินกันต่อไปอีกพักหนึ่ง โทริโกะบอกกินอะไรกันหน่อยดีกว่าถึงตอนนี้จะติดกลิ่นเหม็นไปหมดแล้วแต่โคมัตสึบอกเขาคงกินอะไรติดกลิ่นเหม็นแบบนี้ไม่ลงแน่ๆ โทริโกะก็ว่าบอกต้องกินไม่งั้นท้อง.... แต่พอหยิบดูเท่านั้นก็รู้ว่าอาหารที่เอามานั้นเน่าไปหมดเพราะกลิ่นแล้ว เจอแบบนี้เลยยิ่งอยากจะระบายอารมณ์ความเหม็นนี้จริงๆ

แล้วก็เดินกันต่อโดยไม่ได้กินอะไร โคมัตสึถามโทริโกะว่าไกลแค่ไหนกันโทริโกะบอกต้นมันอยู่ห่างจากสถานี 100 กิโลเมตรเพราะงั้นต้องแข็งใจเดินกันต่อไปแม้ทั้งสองคนจะตัวสั่นระริกๆกันจะแย่แล้ว พอยิ่งเดินข้ามวันข้ามคืนโทริโกะกับโคมัตสึก็ใกล้จะถึงขีดสุดที่ร่างกายจะรับไกวแล้ว หน้าของทั้งสองคนตอนนี้ราวกับคนที่กำลังขาดอากาศอย่างถึงที่สุด

แต่แล้วในที่สุดก็มาถึงต้นระเบิดโดโดริอันที่ทั้งลำต้นมีแต่หนามและมีผลที่กำลังห้อยลงมาทั้งน่าเกลียดและมีหนามเต็มไปหมด ยิ่งพอรู้ว่ามาถึงแล้วก็ยิ่งรู้สึกเหมือน โคมัตสึที่ทั้งดีใจแต่ก็ทนไม่ไหวจนขออ้วกกันเลย พอยิ่งได้กลิ่นจากผลของมันก็ยิ่งเหม็นสุดจะบรรยายจนพูดแทบฟังไม่รู้เรื่อง หนำซ้ำความเหม็นของมันยังแทบจะทำให้เสื้อเน่าได้เลยทีเดียว

แต่ฝันร้ายยิ่งกว่าของทั้งคู่กำลังมาถึงเมื่อได้เห็นว่าผลที่ห้อยอยู่ของมันกำลังจะตกลงมา งานนี้ทั้งสองคนจินตนาการกันไม่ออกแล้วว่าหากผลของมันตกลงมาตอนนี้พวกเขาจะเป็นยังไง แค่นี้เสื้อก็เน่าจะสลายไปแล้ว(แต่กางเกงดันทนทายาดไม่สะดุ้งไม่เน่าตามเสื้อ)

โทริโกะ: ไม่เป็นไรนะโคมัตสึ! มันก็แค่กลิ่นแค่นั้นเอง
โทริโกะ: ฉันเองค่อนข้างมั่นใจว่าชีวิตของพวกเราคงไม่เป็นอันตราย
โคมัตสึ: แต่หน้าของคุณโทริโกะไม่ได้บอกเลยนะครับว่าแน่ใจนะ!!

ทันทีนั้นผลของมันก็ตกลงมาต่อหน้าต่อตาพวกโทริโกะ วินาทีนั้นราวกับลุ้นต่อความเป็นตายความตายกันทั้งคู่เลยทีเดียว และทันทีที่ผลของมันตกลงที่พื้น(เกือบๆ)ทุกคนบนโลกก็ถึงกับทำหน้าบูดกันเลยทีเดียวเพราะตระหนักได้ถึงกลิ่นแม้จะเล็กน้อยไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามโดยเฉพาะซานี่ที่ถึงกับสลบน้ำลายฟูมปาก ส่วนคนสองคนที่อยู่ประชิดนรกเลยนั้นผลคือ................(ตามภาพ)

ทั้งโทริโกะกับโคมัตสึต่างหมดสติไปชั่วครู่ แต่ถึงจะฟื้นได้สติแต่เพราะกลิ่นที่เกินทนก็เลยสลบไปทันทีอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายสิบรอบ ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนกันเลยกว่าโทริโกะกับโคมัตสึจะเอาชนะกลิ่นจนไม่สลบได้และได้ผลระเบิดโดโดริอันมา แต่เพราะไม่อาจระบายกลิ่นที่ติดตัวได้นเวลาสั้นๆขนาดที่ว่าไปหาซานี่ซานี่ก็สลบน้ำลายฟูมปากไปเลย กว่าที่ทั้งสองคนจะหาทางเอากลิ่นออกจากตัวได้หมดก็เลยกลายเป็นตัวละครกลิ่นเหม็นอันเหลือเชื่อไปเลย

จบตอน