[Spoil] HunterXHunter - 336

Credit Text Spoil : Aya+EVE

(เล่นแกล้งตายกับต่อคำนั้นดูจะเบาไปหน่อยสำหรับ'การรบเร้า'ที่เป็นสิ่งตอบแทนของคอมพิวเตอร์)
(ตอนที่ได้รับรายงานจากมิลกี้เรื่องนี้ ก็รู้สึกผิดปกติตั้งแต่แรก)

(หลังจากนั้น 'การขอ'แบบ2ทางเลือกที่ผลออกมาคือหอมแก้ม)
('การรบเร้า'ที่เป็นสิ่งตอบแทนคือเล็บมือนั้นดูจะแรงไป)

(ตามที่เราคิด สิ่งตอบแทนสำหรับคอมพิวเตอร์ก็คือเล็บมือ)
(ถ้าใช้ประสบการณ์เทียบดู ความยากใน'การรบเร้า'กับ'การขอ'ก็จะพอดีกัน)

ระหว่างการเดินเข้าสู่ภายในอาคารพยาบาลที่ถูกสร้างเป็นพิเศษ  อิรูมิก็ทำการทบทวนสิ่งที่ผิดไปจากกฏของอารุกะไปด้วย
มันสมองของจอมบงการทำการอย่างเฉียบแหลมเพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุดของความสามารถที่ตนเองต้องการ

(ถ้าการสันนิษฐานนี้ถูกต้อง)
(ข้อสรุปที่ได้ก็คือ การเล่นแกล้งตายและต่อคำนั้นไม่ใช่'การรบเร้า'ของนานิกะ และ'การขอ'แบบ2ทางเลือกนั้นก็ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน)

(ทำไมมันถึงไม่ต้องการสิ่งตอบแทน?)

(มีความเป็นไปได้อยู่2อย่าง)

(อย่างแรก เพราะว่า'การขอ'แบบ2ทางเลือกนั้นง่ายจนไม่ต้องใช้ความสามารถของนานิกะ)
(หรือว่า)
(เพราะมันไม่ใช่'การขอ')

(แต่ ถ้าเป็นอย่างนั้น  ก็ยังมีปัญหาที่ยังแก้ไม่ได้)

(ถ้าการเล่นแกล้งตายและต่อคำ ไม่ใช่'การรบเร้า'ของนานิกะ)
(งั้นคนที่ทำ'การรบเร้า'ก็คืออารุกะ ไม่ใช่นานิกะ)

(คิรัวร์บอกว่า'นานิกะจะเรียกชั้นว่าคิรัวร์' ตอนที่คิรัวร์เล่นแกล้งตายถูกเรียกว่า'พี่จ๋า')
(ก็จะตรงกับข้อสันนิษฐานว่าอารุกะ คือคนที่เรียกว่า'พี่จ๋า')

(ถ้าคนที่ทำ'การรบเร้า'คืออารุกะ แสดงว่านานิกะไม่ได้ตื่นอยู่)

(ดังนั้น'การขอ'แบบ2ทางเลือก ที่คิรัวร์ขอหลังจากนั้นก็จะไม่มีทางเกิดขึ้น  แต่ว่าคนที่ตอบรับคิรัวร์ในตอนนั้นคือนานิกะแน่ๆ)
(คำบอกใบ้ที่จะอธิบายได้น่าจะถูกซ่อนอยู่ในวิธีการพูดของคิรัวร์)

(ใน'การขอ'แบบ2ทางเลือกนั้น คิรัวร์ไม่ได้พูดในเชิงว่า 'ทำให้ที' แต่เป็น 'ทำซะ')

(ถ้านั่นเป็น'การสั่ง'ที่ไม่เกี่ยวข้องกับ'การขอ')
(จึงไม่จำเป็นต้องมีมีสิ่งตอบแทนใดๆตามมา ฟังดูมีเหตุผลที่สุดแล้วรึเปล่า?)

และปลายทางที่อิรูมิเดินมา คิรัวร์ได้นั่งโอกอารุกะเอาไว้ ราวกับรอการมาของอิรูมิอยู่แล้ว

อิรูมิ "และนั่นคือข้อสันนิษฐานของพี่  นายคิดว่ายังไงล่ะ?"

อิรูมิ "พี่จะพูดตรงๆเลยนะ คนที่จะใช้ความสามารถของนานิกะเพื่อตระกูลโซลดิ๊ก"
อิรูมิ "ได้อย่างปลอดภัยและดีที่สุด"

อิรูมิ "ก็คือพี่"

อิรูมิ "พวกเราสรุปว่าอารุกะคือเทพอารักษ์ที่ได้แต่อาศัยอยู่ในห้องปิดตาย"
อิรูมิ "แต่ถ้าพี่ทำได้แบบที่นายทำ"
อิรูมิ "พี่ยังพอรับประกันในอิสระขั้นต่ำของเธอได้"


น้ำเสียงโทนต่ำที่อิรูมิพูดขึ้น ถูกได้ยินกันโดยทั่วผ่านทางกล้องจากซึโบเน่
แต่คิรัวร์ที่เป็นผู้ถูกพูดถึงโดยตรง กลับยังดูสงบนิ่งอยู่

"......"
"พี่..."
"ชั้นจะปกป้องอารุกะ"

คิรัวร์ตอบอิรูมิไปอย่างสงบ

...

"คิล เข้าใจกันบ้างสิ"  อิรูมิเอียงคอพูดด้วยท่าทางไม่แยแสเช่นกัน

และท่าทีของอิรูมิ ทำให้คิรัวร์ตัดสินใจเรียกนานิกะ

"นานิกะ  ตื่น!"

"อื้ม"  นานิกะตอบรับเสียงขอคิรัวร์ และปรากฏตัวออกมาโดยไม่ผ่านเงื่อนไขใดๆ

เมื่ออิรูมิเห็นท่าทางขัดขืนของน้องชาย จึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับยกแขนขึ้นเตรียมลงมือทันที

อิรูมิ "ครั้งสุดท้ายแล้วนะ คิล"
อิรูมิ "ส่งนานิกะมา"

คิรัวร์ "นานิกะ"

คิรัวร์ "ทำให้อิรูมิ..."
คิรัวร์ "กลับบ้านไปซะ"

นานิกะ "อื้ม"

!!

สิ้นเสียงตอบรับของนานิกะ อิรูมิก็ไปโผล่กลางวงของครอบครัวที่จับตาดูคิรัวร์อยู่ทันที

มิลกี้ "เหวอ!!"
อิรูมิ "โอ๊ะ!!"

มิลกี้ "จริงอะ...?!"
มิลกี้ "วาร์ปมาเฉยเลย"

จากความลับเรื่องใหม่ของนานิกะที่ถูกเผยออกมาต่อหน้าทุกคน
อิรูมิดูท่าทางจะเป็นคนที่แสดงความสนใจในความสามารถนั้นออกมามากที่สุด

อิรูมิ "อะไรเนี่ย?  พวกนายดูอยู่หรอ?"

อิรูมิ "สุดยอดชะมัด แทบจะไร้เทียมทานเลย"
อิรูมิ "คำสั่งของคิรัวร์จะทำให้ไม่มีความเสี่ยงจาก'การรบเร้า'"

(ถ้าอย่างนั้น... ถ้าเราทำให้คิรัวร์กลายมาเป็นหุ่นเชิด)
(โอกาสก็ยังพอมีอยู่...?)

ขณะเดียวกัน ทางคิรัวร์ก็สั่งอามาเนะและซึโบเน่ที่เฝ้าอยู่...

คิรัวร์ "ซึโบเน่  อามาเนะ"
คิรัวร์ "ขอพวกเราอยู่กันสองคนลำพังได้มั้ย...?"

คิรัวร์ "ถ้าไม่ไปล่ะก็...ชั้นจะสั่งนานิกะให้ทำแบบเมื่อกี้..."

นานิกะ "คิรัวร์~  เค้าเป็นเด็กดีแล้ว ลูบหัวเค้าที~~"

คิรัวร์ "ชั้นแค่ต้องการ...เป็นคนที่นานิกะยอมรับ"
คิรัวร์ "ชั้นไม่อยาก  ใช้นานิกะทำแบบนั้น"

คิรัวร์ "ขอร้อง..."

หลังจากหยุดคิดไปซักพัก ซึโบเน่และอามาเนะก็โดดหายไปพ้นสายตาของคิรัวร์
เปิดโอกาสให้พี่น้องได้อยู่กันตามลำพัง

คิรัวร์ "นานิกะ"
นานิกะ "คิรัวร์~~ เค้าเป็นเด็กดีแล้ว ลูบหัวเค้าที~~~"

คิรัวร์ "เธอจะ... ออกมาอีกไม่ได้นะ"

...

นานิกะเงียบ ก่อนจะพูดซ้ำๆอีกครั้งราวกับเด็กๆ  "เค้าชอบ...คิรัวร์"

ท่าทางของนานิกะทำให้คิรัวร์จุกอก... แต่คิรัวร์ก็ยังกลั้นใจพูดออกมา

คิรัวร์ "ชั้นบอกว่าไม่ได้ไงนานิกะ!!"

นานิกะ "ชอบ คิรัวร์"
นานิกะ "ชอบ คิรัวร์"

คิรัวร์ "ไม่!!!"

คิรัวร์ "ห้ามออกมาอีกเด็ดขาด!!"
คิรัวร์ "เข้าใจมั้ย?!!"

คิรัวร์ตะคอกใส่หน้านานิกะ หน้าตาของเด็กสาวแสดงออกถึงควมเศร้าออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะ...

...ตอบรับคิรัวร์ออกมาเบาๆ

"อื้ม"

ซู่~~~

แล้วนานิกะก็หลับตาลง คืนร่างกายให้กับอารุกะท่ามกลางอ้อมกอดอันแสนเศร้าของคิรัวร์

(......) 

(เท่านี้)

(อารุกะ ก็เป็นอิสระ)

(ขอโทษนะ...!!)
(นานิกะ...!!)

(ขอโทษ...!!!)

"งือ...?"
หลังจากนั้นไม่นาน อารุกะก็ตื่นขึ้นในอ้อมแขนของคิรัวร์

"อารุกะ...!" คิรัวร์เรียกน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

อารุกะ "...... พี่...จ๋า?"

คิรัวร์ "อืม... นี่พี่เอ..."

"อารุกะ..."

คิรัวร์กำลังปลุกอารุกะให้หายสลึมสลือ แต่พออารุกะหายสลึมสลือ ก็ได้ทำหน้าบึ้งใส่คิรัวร์ในทันที

อารุกะ "พี่ทำนานิกะร้องให้ใช่มั้ย?!!"

คิรัวร์ "เอ๋  เอ่อ ไม่นะ แบบว่า"

อารุกะ "จนถึงตอนนี้ เธอยังร้องให้ตัวสั่นอยู่เลย!!"
คิรัวร์ "เอ๋?"
อารุกะ "ขอโทษนานิกะซะ!!"
คิรัวร์ "เอ่... แต่ว่า..."

อารุกะ "ขอโทษซะ!!!"

2พี่น้องตะโกนทะเลาะกัยไใกหยุด แต่คิรัวร์ดูเหมือนจะอับจนคำพูดมากกว่าจนกลายเป็นการระบายอารมณ์ของอารุกะใส่อยู่คนเดียว

"ถ้าพี่เป็นพี่ที่ดีของอารุกะ"
"พี่ก็ต้องดีกับนานิกะด้วย!!"

"ถ้าพี่จะปกป้องอารุกะ"

"พี่ก็ต้องปกป้องนานิกะด้วย!!!!"

"หนูเกลียด!!!  พี่ชายที่ทำร้ายนานิกะ"

เพี๊ยะ!!! 

สิ้นคำของอารุกะ เสียงตบอย่างแรงก็ดังขึ้นทันที
แต่ว่าคนที่ลงมือตบกลับเป็นคิรัวร์ ที่ตบแก้มตัวเองฉาดใหญ่เรียกสติกลับคืน

"อารุกะ   ขอบใจมาก"

"ดูเหมือนว่าพี่ยัง... ถูกผูกมัดโดยอิรูมิอยู่"

"ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว...!!"
"ช่วยเรียกนานิกะให้พี่หน่อยได้มั้ย?"

คิรัวร์ขอร้องอารุกะ และอารุกะก็หลับตาลงอีกครั้งพร้อมทั้งน้ำตา

ซู่~~

ระหว่างที่อารุกะหลับไปนั้น คิรัวร์ก็เริ่มแสดงความในใจออกมา

"นานิกะ"

"ขอโทษนะ... ชั้นผิดไปแล้ว!"

"ชั้นขอโทษ!!"

"ชั้นกลัวพี่อิลมาตลอด"
"สุดท้ายชั้นก็ทำแบบที่เขาพูด! ชั้นไม่ชอบมันซะเลย"

"ไม่ใช่แค่กับชั้น แต่พอคิดว่าเค้าจะบังคับให้นานิกะทำเรื่องไม่ดี  ชั้นก็รู้สึกกลัว"

"เพื่ออารุกะแล้ว ชั้นเลยโกหกตัวเอง"

"แล้วพูดอะไรแย่ๆกับเธอไป"

"ชั้นขอโทษ  จริงๆ!!"

คิรัวร์พูดพร้อมก้มหัวลงให้กับเด็กสาวที่อยู่ข้างหน้า

"นานิกะ"

"ชั้นจะปกป้องเธอเอง"
"พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป!!"

"อย่าไปฟังเรื่องที่คนอื่น'ขอ'หรืออะไรทั้งสิ้น!"
"ชั้นจะเป็นคนลูบหัวเธอแล้วบอกว่าเป็นเด็กดีเอง!!"

"เพราะอย่างนั้น... ขออีกสักครั้ง"

"ช่วยออกมา...เพื่อชั้นได้มั้ย...?"

"อื้ม" เสียงตอบรับออกมาจากปากของเด็กสาว

และเด็กสาวก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยแววตาดำสนิทที่บ่งบอกว่าเป็นนานิกะ
เพียงแต่แววตาที่เคยดูสยดสยองมาตลอดนั้น คราวนี้กลับปรากฏน้ำตาไหลออกมาด้วย

"นานิกะ..."
"เธอจะ ให้อภัยกับความผิดพลาดของพี่ได้มั้ย?"

คิรัวร์ถามนานอิกะออกไป

"อื้ม"

นานิกะตอบรับพร้อมโผเข้ากอดคิรัวร์

"ชอบ คิรัวร์"

...


..


.


"ซึโบเน่...... คำสั่งให้จับตาดูคิรัวร์ถูกยกเลิกแล้ว"

"ช่วยบอกเค้าด้วยล่ะ"

สุดท้ายแล้ว โทรศัพท์จากบ้านโซลดิ๊กก็โทรมาถอนคำสั่งติดตามตัวคิรัวร์

"รับทราบค่ะ" ซึโบเน่ที่แอบฟังคิรัวร์อยู่ห่างๆตอบรับคำสั่งออกมาพร้อทั้งน้ำตา

จบตอน