[Spoil] Kagami no Kuni no Harisugawa - 27

เท็ตสึ: (เอ๊ะ..? เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ)
เท็ตสึ: (ฉันชอบเธอ? ชอบใครล่ะ?)
เท็ตสึ: (พูดกับเรารึเปล่า? เรางั้นเหรอ?)
เท็ตสึ: (ซาโตมิพึ่งพูดว่าชอบเรางั้นเหรอ)
เท็ตสึ: (จริงเหรอเนี้ย? เรื่องจริงงั้นเหรอ?)

วินาทีนั้นเท็ตสึรู้สึกดีใจอย่างถึงที่สุดจนตัวหยุดสั่นไม่ได้ราวกับตัวเองได้ขึ้นสวรรค์

เท็ตสึคิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาชอบมาตลอดบอกว่าชอบเขาจนคิดว่าจะมีอะไรมีความสุขได้มากกว่านี้อีก พอเท็ตสึจะพูดบ้างมาโอะก็บอกยังไม่ต้องพูด เธอแค่พูดกับกระจกเลยบอกเท็ตสึยังไม่ต้องตอบเธอ มาโอะเห็นว่าเธอพูดมาขนาดนี้แล้วย่อมต้องมีผลกับคำสาปของกระจกแน่เลยบอกเท็ตสึให้ไม่ต้องพูดอะไรถ้าไม่ได้ช่วยให้เท็ตสึออกจากกระจกได้

เท็ตสึเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุนี้มาโอะเลยมาสารภาพกระทันหัน เป็นเพราะเขาเอง เพื่อให้มีความเป็นไปได้ที่จะออกจากกระจก มาโอะคิดว่าเป็นเรื่องที่ต้องทำแม้อาจจะไม่ได้ผล เท็ตสึก็เลยอยากจะพูดออกไปว่า "เขาเองก็เหมือนกัน" ซะตอนนี้เลย แต่ถ้าพูดแบบนั้นออกไปก็จะเป็นการทำลายความสุขของตัวเองทั้งหมดลงไปด้วย

เท็ตสึ: (เมื่อใดที่เราคิดจะหนีออกจากกระจก)
เท็ตสึ: (ซาโตมิ... ก็จะไม่ใช่ผู้หญิงคนๆเดียวกับที่รักเราอีกต่อไป!!!)

เท็ตสึคิดว่าเขาไม่ต้องการแบบนั้นเพราะกี่ปีต่อกี่ปีที่คิดปิดบังความรู้สึกเพื่อมาโอะ กี่ปีต่อกี่ปีที่เฝ้าฝันถึงวันนี้ เท็ตสึไม่อยากให้ความสุขนี้ต้องหายไปอยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอดกาล

เท็ตสึ: (เรา.. เรา...)
เท็ตสึ: ซาโตมิ
เท็ตสึ: ผม...

เท็ตสึ: ผมก็ชอบคุณเหมือนกัน!!!

เท็ตสึบอกว่าเขาเก็บความปรารถนาที่จะบอกว่าชอบมาโอะมาตลอดๆตั้งแต่ที่อยู่ชั้นประถม บอกว่าเขาทนไม่ได้ที่จะเห็นมาโอะไม่ตอบรับความรักของเขา เพราะแบบนี้เขาเลยดีใจจนขาสั่นไปหมด เขามองมาโอะมาตลอดและชอบทุกสิ่งในตัวมาโอะ เท็ตสึเลยบอกว่าเขาเลยดีใจที่มาโอะสารภาพรักกับเขาดีใจจนแทบจะหมดสติได้เลย เพราะเหตุผลนี้เองเท็ตสึก็เลยทนไม่ไหวตอบรับไปมีความกล้าที่จะบอกมาโอะไม่อยากจะเก็บซ่อนความรู้สึกอีก ไม่อยากจะเป็นคนเดียวที่ปลื้มปิติ อยากจะให้มาโอะได้รู้ด้วยเหมือนกันว่าเขารู้สึกยังไงเพื่อให้ต่างแบ่งปั่นความสุขด้วยกัน

เท็ตสึเลยบอกว่าเขาชอบมาโอะมากกว่าใครทั้งหมด ชอบจนในหัวคิดแต่มาโอะ เท็ตสึคิดว่าตราบใดที่ได้แบ่งปั่นความสุขด้วยกันก็น่าจะมากพอแม้จะเป็นเพียงความสุขเพียงชั่วครู่เดียว ทางมาโอะก็บอกเธอเองก็ดีใจเหมือนกันและขอบคุณเท็ตสึ

ทันทีนั้นกระจกก็มีปฎิกิริยาและเท็ตสึนั้น...

ก็ได้หลุดออกมาจากกระจกได้สำเร็จ

เท็ตสึเห็นว่าตัวเองออกมาได้แล้วและยังเป็นมาโอะอยู่เท่ากับว่าไม่ใช่การสลับตัว เขาได้ออกมาแล้วจริงๆ

เท็ตสึ: ซาโตมิ!!
เท็ตสึ: ผมออกมาจากกระจกได้แล้ว

มาโอะ: ยอดไปเลยฮารุซุงาวะคุง!!
เท็ตสึ: ใช่!! ในที่สุดก็ออกมาได้
เท็ตสึ: ผมเป็นอิสระแล้ว!

มาโอะ: ยอดเลย!! แล้วทำได้ยังไงล่ะ?
มาโอะ: เธอออกมาได้ยังไง?

วินาทีนั้นเท็ตสึก็ถึงกับเสียสูญ ถึงจะรู้อยู่แล้วแต่ก็ยังคิดแอบหวังแม้อาจจะเป็นเพียงความหวังเล็กๆ หวังว่ากรณีของซากิจะเป็นเพียงกรณีพิเศษ หากเป็นมาโอะความทรงจำจะไม่ถูกลบ แต่สุดท้ายเท็ตสึก็ผิดหวัง

เท็ตสึ: (เรานี่มัน.. ซื่อชะมัด..)

เท็ตสึ: (เราจะไม่ได้เห็นซาโตมิคนนั้นอีกต่อไปแล้ว)

ตอนนั้นเท็ตสึก็ร้องไห้จนมาโอะตกใจว่าเป็นอะไรรึเปล่า เท็ตสึบอกเขาแค่หลุดจากความมืดมิดได้ก็เลยร้องไห้ เท็ตสึก็เลยถามมาโอะต่อว่าจำไม่ได้เลยเหรอที่คุยกันก่อนหน้าที่เขาจะได้ออกมาบอกว่านั้นคงจะเป็นสิ่งที่ทำให้เขาหลุดออกมาได้ แต่มาโอะบอกจำไม่ได้เลย

ถึงยังไงมาโอะก็ดีใจด้วย ชีวิตที่ไม่สะดวกของเท็ตสึจบลงแล้ว แต่ตอนนั้นมาโอะเองก็น้ำตาไหลออกมาเหมือนกันโดยที่ตัวเองไม่รู้ว่าทำไมและหยุดน้ำตาตัวเองไม่ได้ด้วยก็เลยขอโทษทั้งๆที่น่าจะเป็นเวลาดีใจแท้ๆแต่เท็ตสึก็บอกไม่เป็นไรและขอบคุณมาโอะที่ช่วยมาตลอด

เท็ตสึ: (ในตอนนี้พวกเราสองคน)
เท็ตสึ: (ก็ยังคงร้องไห้อยู่แบบนี้)

จบตอน