[Spoil] Gintama - 386

เปิดตอน ค่ำคืนหนึ่งในโยชิวาระ หญิงคนหนึ่งกำลังพูดกับชายคนหนึ่งว่าเธอเกลียดพระจันทร์ ถึงจะยอมรับว่าพระจันทร์และยามค่ำคืนจะนำเขามาหาเธอ แต่เมื่อเช้าตรู่เธอก็จะถูกปล่อยไว้ตัวคนเดียว เธอเลยอยากให้พระจันทร์ค่อยๆมลายหายไปเธอจะได้สามารถอยู่กับเขาที่โยชิวาระด้วยกันได้ ชายคนนั้นบอกยังไงยามค่ำคืนและพระจันทร์ก็จะกลับมาอีกและเมื่อรุ่งเช้าเธอก็จะได่ไปเป็นเพื่อนกับเขาเพื่อออกจากที่นี่ ในพระจันทร์เต็มดวงครั้งต่อไปเขาบอกให้เธอรอที่หน้าต้นซากุระ แล้วตอนนั้นทั้งสองก็ถอดเส้นผมคนละเส้นมาผูกที่นิ้วก้อยเป็นการสัญญาว่าจะรอตราบเท่าที่พระจันทร์ยังอยู่

ด้านกินที่กำลังนั่งกินดังโงะอยู่ก็ได้ยินตำนานเรื่องนี้จากซึคุโยะบอกเป็นเรื่องหนึ่งของโอยรันซุซุรัน กินก็ถามมันตำนานอะไรกันใครเป็นคนสืบทอดกันมาจากสวรรค์เหรอไง ฮิโนวะบอกกำลังพูดถึงฟรอล่าอยู่เหรอ กินบอกเปล่าแต่พูดถึงเบียงก้าต่างหาก ฮิโนวะเลยบอกอย่างลืมดีโบรอาด้วย ซึคุโยะบอกใครจะสนกัน
(*ฟรอล่ากับเบียงก้าที่พูดถึงกันมาจาก DragonQuest 5 ที่ทั้งสองคนต่างเป็นคู่หมั่นที่พระเอกต้องเลือกโดยในเกมจะให้คนเล่นเป็นคนเลือกเองว่าจะเลือกใคร)

ซึคุโยะบอกซุซุรันคือโอยรันที่โยชิวาระภูมิใจที่เมื่อก่อนเป็นที่นิยมยิ่งกว่าฮิโนวะเสียอีก กินก็ยังคิดว่างั้นๆแต่ฮิโนวะบอกอีกว่าไม่เพียงแค่ความสวยแต่ท่าทางกิริยาของซุซุรันนั้นเรียกได้ว่าไร้ซึ่งคู่แข่งทั้งการร้องและรำ มีพวกชนชั้นสูงที่ต่างยอมควักกระเป๋าให้กับซุซุรัน แต่กระนั้นเธอก็ไม่ยอมกระทั้งแม้แต่นิ้วมือเสนอน้ำชาให้กระทั้งพวกนั้นต้องกลับไป กินก็คิดว่าซุซุรันคงคิดสนใจแต่พวกราชวงศ์เลยงั้นสิแถมยังแซวฮิโนวะอีกจนฮิโนวะแก้เผ็ดกินด้วยการแกล้งทำน้ำชาหกใส่กินซะเลย

กินบอกตำนานมันก็เรื่องที่โม้ๆกันให้ดูดี แต่กินก็บอกก็ดีเหมือนกันถ้าได้คนในตำนานนี้มารับใช้ถึงที่นี่ให้ ฮิโนวะก็พูดขึ้นมาเลยว่างั้นทำไมกินไม่อยากลองดูหน่อยเหรอ กินก็งง ฮิโนวะบอกกินบื้อรึไงถึงได้ยังไม่เข้าใจและบอกซุซุรันที่พูดถึงนั้นเองแหละที่เป็นคนเรียกกินมาที่นี่และสนใจอยากจะพบพระผู้ช่วยโยชิวาระ พูดได้ว่าโอยรันในตำนานคนนั้นที่ไม่เรียกหาผู้ใดแต่กลับเรียกหากิน กินถึงกับตะลึงทันที

ด้วยเหตุนี้ในคืนนั้นกินก็เลยมารอในห้อง กินก็มาจัดแจงตำแหน่งกล่องกระดาษทิชชู่เพื่อให้หยิบได้ใช้สะดวกเวลานอนบนฟูก ลังเลไปลังเลมาจนซึคุโยะเข้ามาเอามีดปาจ้วงเข้าที่หัวกินเลยบอกทำอะไรวุ่นวายอยู่ได้ กินเลยบอกตำแหน่งมันสำคัญนะ เพราะนี้เป็นถึงโอยรันในตำนานถ้าไม่วางตำแหน่งให้พอใจก็เย็นใจไม่ได้ก็เหมือนซึคิจิที่หนาวเย็นไร้ซึ่งทูน่ามาขาย ซึคุโยะก็บอกกินกังวลไปก็เท่านั้นเพราะพวกเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว ฮิโนวะเองก็คิดแบบนั้นยิ่งกว่านั้นโยชิวาระเองก็มีแต่ชายแสดงจินตนาการแปลกๆกับผู้หญิงทั้งนั้น กินก็บอกไม่เป็นปัญหาและถามซึคุโยะและฮิโนวะว่ามากันทำไมจะมาทำตัวเป็นต้นไม้ใบไม้รึไง บอกคนอย่างกินซังไม่อยากเห็นหน้าทั้งสองคนตอนนี้เพราะกำลังจะกลายเป็นกินกินซัง ช่วงเวลาที่โยชิวาระกำลังลุกโชนกำลังจะเริ่มขึ้นมันอันตรายจนให้พวกซึคุโยะไปซะจะดีกว่า ซึคุโยะเลยบอกเลยว่าที่มันอันตรายก็เพราะกินนั้นแหละจนต้องมาจับตาดู

กินโทกิ: แม่เจ้าโว้ย ไม่จริงอะ.. ที่พวกเธออยากจะเล่นสี่ค.......

ก่อนที่กินจะได้ทันพูดจบก็โดนมีดสั้นของซึคุโยะปักกลางกระหม่อมเข้าไปแล้ว ซึคุโยะบอกฮิโนวะว่าอย่างกินจะไหวเหรอ เล่นปล่อยน้ำเต็มที่แบบนี้(เลือดที่หัว)แถมจะไม่มีใครอยู่ด้วย ฮิโนวะบอกไม่เป็นไรอายุอย่างกินที่ยังหนุ่มยังแน่นสามารถมองกายวิภาคจากตัวหนังสือแล้วปล่อยน้ำยังได้เลย ซึคุโยะก็รู้สึกว่าเหมือนเธอกับฮิโนวะจะไม่ได้พูดเรื่องเดียวกันเลย

ตอนนั้นเองก็มีการแจ้งว่าซุซุรันมาถึงแล้วและเด็กรับใช้ก็กำลังเปิดประตูให้ ทันทีนั้นกินก็รีบเข้าไปมุดผ้ารอแล้ว

กินโทกิ: (เอาล่ะโว้ย! เราเองก็ยังไม่เคยคาดหวังว่าจะพัฒนามาได้ถึงขั้นนี้)
กินโทกิ: (แบบนี้เวลาที่เสียไปจากที่ต้องมาเป็นพระผู้ช่วยของโยชิวาระก็ไม่เสียเปล่าแล้ว)
กินโทกิ: (ชินปาจิ คางุระ โทษทีนะโว้ย ฉันเองก็รู้อยู่ว่าพวกนายเองก็มีส่วนช่วยโยชิวาระ)
กินโทกิ: (แต่งานนี้ตูขอรางวัลไปก่อนล่ะ)
กินโทกิ: (เริ่มจะคิดแล้วสิว่าเธอคนนั้นจะยั่วยวนยังไงขนาดไหน)
กินโทกิ: (นี่เราเป็นอะไรไป)
กินโทกิ: (จะดีเหรอที่เรายอมง่ายๆแบบนี้)
กินโทกิ: (จะดีเหรอที่ไม่หยุดแล้วปล่อยให้หมุนไปในดินแดนแห่งความปิติแบบนี้)

แต่วินาทีที่คิดอยู่นั้นบานประตูเลื่อนก็หลุดมาล้มทับเข้าเต็มจมูกของกิน และที่ประตูเลื่อนที่ล้มนั้นซุซุรันก็อยู่ด้วยและขอโทษกินบอกเพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอที่มาปรากฎตัวในระยะนี้ แต่ซุซุรันที่ว่านั้นกลับกลายเป็นยายแก่ๆที่ขนาดต้องมีน้ำเกลือติดตัวลากมาด้วยและแค่พูดก็ยังติดๆขัดๆ

ด้านฮิโนวะบอกขอแนะนำให้รู้จัก คนผู้นี้ก็คือโอยรันในตำนานและยังเป็นอาจารย์ของเธอ โอยรัน ซุซุรัน วินาทีนั้นกินถึงกับตัวแข็งราวกับน้ำแข็งขนาดที่ว่าโดนคนในตลอดซึคิจิเอามาลากไปรวมกับปลาทูน่าแช่แข็งได้เลย ซึคุโยะยังบอกกินเลยว่าแข็งไปแบบนี้ไปถึงซึคิจิอย่างที่ว่าแล้วสิท่า

ฮิโนวะบอกเธอรู้ดีว่ากินได้ยินว่าโอยรันแต่เธอเองก็ขอโทษในเรื่องนี้ที่ดูปนกันแต่ซุซุรันก็พยายามทำงานอย่างหนักเพื่อให้สัมฤทธิผลในการหลอกล่ออย่างน่าอัศจรรย์ กินก็เข้าใจแล้วว่าเพราะงั้นเลยได้ชื่อว่าโอยรันในตำนานบูมเมอร์แรงสินะ ซึคุโยะก็บอกเรียกให้ถูกๆหน่อย ซุซุรันต่างหาก

กินคิดอยู่แล้วว่าพวกซึคุโยะจะต้องไม่เล่นดีๆด้วยแบบนี้ เล่นพูดซะจนถูกหลอกซะเต็มเปาและบอกเลยว่าทีหลังไม่ต้องมาพรรณาถึงโอยรันเมื่อวันวานเลย แต่ตอนนั้นซุซุรันก็บอกเธอยังฟิตเต็มที่และบอกไม่ได้คุยโม้ด้วย บอกตอนนี้เธอยังคุมเกมอยู่และบอกไม่มีโอยรันใครอื่นอีกแล้วที่จะดำน้ำได้ลึกเท่าเธอ กินเลยบอกเลยว่าถ้าจะดำก็ให้ใครสักคนช่วยฝังให้มิดเลยด้วยนะ ซุซุรันยังบอกอีกว่าถึงเธออายุจะมากกว่าคนอื่นอยู่ก็จริงแต่หัวใจเธอยังสาวและด้วยเทคนิคที่เธอรู้นั้นไม่มีทางที่จะแพ้......

ยังพูดไม่ทันจบซุซุรันก็เผลอจามซะจนฟันปลอมหลุดแถมยังกระเด็นมาทางกินงับตรงเป้ากินได้พอดิบพอดีอีกต่างหากจนกินพูดเลยว่าแล้วนี่มันเทคนิคอะไรกัน ซุซุรันก็ขอบคุณฮิโนวะและซึคุโยะที่ช่วยส่วนที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของเธอต่อเอง ซุซุรันก็เลยมานั่งข้างๆกินแต่บางทีก็หลงๆลืมๆว่ากินชื่ออะไร ซุซูรันก็บอกอยากจะแสดงความขอบคุณเลยขอรินเหล้าให้เอาให้กินล้มพับกันไปเลย แต่แค่เผลอไอขึ้นมาเหล้าที่รินก็กระเฉาะออกหมดจนกินบอกเลยว่าแบบนี้ก็ไม่ต้องดื่มกันพอดีแล้ว แถมยังพูดเองว่าจะให้กินล้มพับแต่ตัวเองกลับล้มเลือดกระอักไปซะเองจนกินขอล่ะว่ากลับไปเถอะก่อนที่จะล้มเอาจริงๆ แต่ฮิโนวะก็ยังจะช่วยบอกซุซุรันเธอแค่จะเต้นให้ดูเท่านั้นเลยช่วยบรรเลงดนตรีให้แต่กินก็แบบนี้ไม่ใช่เต้นแล้ว แบบนี้มันจะตายมิตายแหลแล้วไม่เห็นเหรอไง

กินที่ทนดูไม่ไหวเลยเข้าไปประคองถามเป็นไรรึเปล่าและบอกให้ใครก็ได้ช่วยเรียกรถพยาบาลมาที แต่ซุซุรันกลับบอกว่าไม่ต้องรีบเธอจะทำให้กินบรรลุเลยก็ยังได้ กินเลยบอกเลยว่าไม่มีทาง!!! แต่ซุซูรันบอกเธอพร้อมแล้วแถมยังโดดลงเตียงที่มีเครื่องช่วยชีวิตพร้อม

กินโทกิ: ไม่ใช่แบบนั้นโว้ย!! แล้วจะบรรลุอะไรไม่ทราบคร้าบบบ!?
ซุซุรัน: วะ..วันนี้เวลาช่างดีจริงๆ (แต่ทำหน้าจะเป็นจะตาย)
กินโทกิ: ยังไงงงง!? แล้วหน้าแบบนั้นเนี้ยนะที่จะให้ร่วมสุขด้วยนะ!!
ซุซุรัน: ขอบคุณนะที่อยู่เป็นส่วนหนึ่งในครั้งสุดท้ายในห้องทาทามิของฉัน...
กินโทกิ: อย่าพูดอะไรอัปมงคลแบบนั้นได้ไหมมมมม!!

แล้วซุซุรันบอกกินเป็นคนใจดีที่ห่วงโอยรันแก่ๆอย่างเธอขนาดนี้ ซุซุรันก็เอาเส้นผมออกมาและผูกที่นิ้วก้อยกินถามกินจะสัญญาได้ไหมว่าจะพบกันอีก ครั้งหน้าที่พระจันทร์ปรากฎเธอจะรอกิน ตราบเท่าที่ยังมีพระจันทร์เธอก็จะรอตลอดไป

หลังจากนั้น กินมาดื่มที่ระเบียงฟังที่ฮิโนวะบอกว่าเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายรึเปล่า สำหรับโอยรันในตำนานที่จะมาที่ห้องทาทามิเป็นครั้งสุดท้าย แต่ถึงยังไงก็ขอบคุณกินที่ดูแลซุซุรัน ทางกินเลยถามว่าที่ผูกที่นิ้วเป็นผูกมัดความรักอะไรแบบนั้นรึเปล่า ฮิโนวะบอกนานมาแล้วในโยชิวาระที่ลุกค้ากับโอยรันจะผูกมัดความรักซึ่งกันและกัน แต่โอยรันเองก็เหมือนเป็นสินค้าเพราะงั้นการสนิทสัมพันธ์กับลูกค้าจึงเป็นเรื่องต้องห้าม ถึงงั้นก็ยังคงจะมอบความรักให้ ไม่มีทางทรยศ ข้อผูกมัดแบบนี้โอยรันก็จะใช้เส้นผมมาผูกที่นิ้นิ้วของชายคนนั้น แต่น่าเศร้าที่นานๆครั้งที่จะบรรลุผลสัญญานั้นด้วยการที่มีชายที่ร่ำรวยมาซื้อโอยรันให้เป็นอิสระ

กินถามว่าแล้วจะให้เขายอมรับยายแก่ๆน่ารำคาญที่มีเอาเส้นผมผูกนิ้วเขางั้นเหรอ ฮิโนวะบอกจริงๆแล้วโอยรันจะเกษียณตัวเองตอนอายุราวๆ 30 และหันไปช่วยเตรียมการให้หญิงสาวรุ่นใหม่ๆที่จะมาแทนที่ แต่ซุซุรันก็ยังรับลูกค้าต่อทั้งๆที่เลยวัยและยิ่งหลังจากที่โยชิวาระถูกปลดปล่อยซุซุรันก็ได้ทำทุกอย่างลุล่วงแล้วแม้แต่เรื่องโฮเซ็น เพราะงั้นโอยรันที่ยังเหลืออย่างเธอและไม่เคยได้ออกจากโยชิวาระเลยสักครั้ง

แต่ฮิโนวะก็ได้ยินซุซุรันพูดถึงสัญญาเมื่อครั้งที่โยชิวาระยังอยู่เหนือพื้นดิน ซุซุรันคิดจะหนีออกจากโยชิวาระกับใครบางคนอยู่ แต่น่าเสียดายที่ซุซุรันจำไม่ได้ทั้งชื่อและเหตุการณ์ช่วยสัญญานั้นเลย เลยทำให้ซุซุรันปนเรื่องสัญญามาอยู่ที่กิน ซึคุโยะก็ถามว่าซุซุรันได้รอชายคนนั้นที่โยชิวาระงั้นเหรอ ฮิโนวะบอกบางทีเท่านั้นเพราะไม่แปลกที่จะมีการหลอกกันภายในโยชิวาระนี้ ทุกคนรู้อยู่เต็มอกว่าเกิดที่นี่และมีชีวิตแต่ในยามค่ำคืน โอบกอดชั่วครั้งคราวและอาศัยด้วยการแสดงของความฝัน ความเป็นไปได้ที่ความเป็นจริงจะมาก็น้อยนิดแต่ถึงเหล่าโอยรันจะรู้แบบนั้นก็ยังคงเกิดแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก และเมื่อไม่อยากจะจำในค่ำคืนแห่งความฝันก็ได้แต่หลับฝันภายใต้แสงจันทร์อันอ่อนโยน

หลังจากนั้นซึคุโยะก็มาสืบหาเรื่องของซุซุรันโดยไล่ไปตามทางเรื่องๆจากผู้ชายที่รู้จัก คนรุ่นก่อนๆประมาณรุ่นๆเดียวกับซุซุรัน แต่พอถามไปถามมาหลายคนแล้วทุกคนพูดอย่างเดียวกันตรงเรื่องขอซึคุโยะสักครั้ง พอมาถามกินก็มาพูดถึงเคสึโนะ อานะ ซะงั้นก็เลยเจอซึคุโยะถีบเข้าให้จนกินยังถามเลยว่าจะสำรวจว่าใครอยากจะขอสักครั้งเหรอไง(มุขตรงนี้อ่านแล้วงงๆ)

ซึคุโยะบอกเลยว่าพวกนั้นพูดแต่เรื่องไร้สาระ กินก็บอกก็พยายามจะมาหาคนที่ทำสัญญาไม่ใชเหรอไงและบอกพอเข้าใจแล้วว่าเพราะไม่รู้ว่าเป็นใครก็เพราะพึ่งเคยมาทำงานสืบหาเป็นครั้งแรก ซึคุโยะบอกใครกันที่ไม่เคยทำงานสืบหาอย่ามาดูถูกผู้นำของร้อยบุปผาอย่างเธอนะ ตอนนั้นพวกลูกน้องก็มาแจ้งว่าหาข้อมูลได้แล้วแต่ซึคุโยะบอกให้เงียบไปเลย กินบอกซึคุโยะเล่นบอกให้ลูกน้องเงียบแบบนี้ทำเสียงซะเหมือนผลิตภัณฑ์เส้นผม(อะไรสักอย่างแปลแล้วงงๆ) กินเลยแซวซึคุโยะไปกับเรื่องน้ำยาล้างผมจนซึคุโยะเองถึงกับเฉไฉกันไปเลย แต่ไปๆมาๆขณะที่กินกำลังแซวซึคุโยะอยู่นั้นปรากฎว่าชินปาจิกับคางุระก็มาบอกว่าได้ข้อมูลแล้วเหมือนกันทำเอากินรีบตะโกนบอกให้ทั้งสองคนเงียบเหมือนซึคุโยะเดะๆกินก็เลยเจอซึคุโยะเล่นมุขเดียวกันย้อนคืนใส่กิน

ไปๆมาๆกินกับซึคุโยะก็เลยเถียงกันไม่เลิกจนชินปาจิบอกเลิกทะเลาะกันได้แล้วบอกทั้งสองคนก็อย่างจะหาชายในคำสัญญาของซุซุรันไม่ใช่เหรอ กินกับซึคุโยะก็เขม่งขึ้นมาเลย ซึคุโยะก็บอกหาชายผู้ที่กล้าเหยียบย้ำหญิงสาวแห่งโยชิวาระแล้วจากไปแบบนี้ก็บอกช่างสารเลวจริงๆ ชินปาจิเห็นหน้าตาน่ากลัวของซึคุโยะแล้วก็ตบมุขว่าคิดจะทำอะไรกันแน่ กินเองก็บอกเขาเองก็ถูกทำสัญญาเหมือนกันเลยบอกจะไปพบชายคนนั้นเพื่อสืบทอดทุกอย่างจากซุซุรัน ชินปาจิตบมุขเลยว่าโกหกชัดๆกินก็แค่แต่งเรื่องสัญญาปลอมชัดๆ ชินปาจิเลยบอกสุดท้ายทั้งสองคนมีเจตนาไม่ดีแอบแฝงใช่ไหมแต่ทั้งสองคนก็ไม่สนบอกทำเป็นไม่รู้เรื่อง

ชินปาจิกับลูกน้องของซึคุโยะก็ขอร้องอย่าคิดกันแบบนี้เลยมันไม่ถูกเพราะข้อมูลที่หามาได้เกี่ยวกับลูกค้าของซุซุรันนั้นมีปัญหาอยู่ เพราะโอยรันสูงสุดในโยชิวาระนั้นไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามีคนอยากจะซื้อตัวมากมาย แม้แต่ข้าราชการระดับสูงของโชกุนเองก็เคยพยายามจะซื้อซุซุรันเหมือนกัน แต่เหตุกับลูกค้าของซุซุรันที่พูดถึงสุดท้ายก็เลยไม่มีใครซื้อตัวซุซูรัน แน่นอนว่าซุซุรันก็ไม่ได้ตั้งใจจะปฎิบัติเขาคนนั้นให้ดีกว่าคนอื่นอยู่และแม้แต่กระเป๋าตังค์ของข้าราชการขั้นสูงก็ไม่พอจะโน้มน้าวซุซุรันได้เพราะงั้นข่าวลือเลยแพร่ออกไปยังนอกโยชิวาระและซุซุรันก็เลยถูกจับตา

ซึคุโยะ: แล้วคนๆนั้นเป็นใครกัน
ชินปาจิ: เขาอาศัยอยู่ในปราสาทเอโดะ...
กินโทกิ: ชินปาจิ..นายกำลังจะบอกว่า..
ชินปาจิ: เขาก็คือ..
ชินปาจิ: ท่านโชกุนคนก่อน

จบตอน